Limnisa kortverhaalwedstrijd 2026

In de beste verhalen krijgen we niet alles op een presenteerblaadje aangeboden. Fictie floreert bij exploratie, niet bij explicatie. Verhalenvertellers die precies weten welke les de lezer te leren heeft, scheppen afstand en timmeren alles dicht. Verhalenvertellers die het leven onderzoeken, laten de lezer delen in hoe het is om een mens te zijn (hint: geen makkie). Dat geeft ruimte en schept tegelijk een hechte band, want we zijn dan mensen onder elkaar, allemaal evenzeer op zoek. Natuurlijk vraagt die exploratie wel om een zorgvuldig gekozen vorm. Het leven zelf is al ongevormd genoeg.

In het winnende verhaal in de Limnisa Verhalenwedstrijd van dit jaar wordt binnen de trefzekere vorm alle ruimte gelaten aan ambivalentie en ambiguïteit. ‘Het zou hier Brussel moeten heten’ van Jan Truijens Martinez brengt de lezer in contact met een ik-verteller die voor een stage een week in Brussel verblijft. Dat is leuk vanaf de eerste zin, want de jonge stagiair heeft een scherp oog voor details. Zo meldt hij dat het in zijn tijdelijke appartement naar zaagsel ruikt, alsof de meubels de vorige avond in elkaar zijn gezet, draagt hij naar eigen zeggen een net te krap pak, en ziet hij zijn vriendin, die hem komt bezoeken, rondkijken alsof ze aantekeningen maakt. De relatie met deze vriendin vormt de kern van het verhaal, al komt zij prettig onnadrukkelijk binnenwaaien en verdwijnt ze ook weer zonder dat we het fijne ervan weten. De ik-verteller lijkt overigens ook niet precies te weten waaraan het schort in de relatie, en als lezer lopen we daarom gewoon even met hem mee: we delen, zou je kunnen zeggen, in zijn niet-weten. Intussen is de stijl zo helder als glas. Hier geen niet-weten, maar focus en zintuiglijkheid. De combinatie van een zoekende ik-verteller en een goed gevonden vorm maakt dit voor ons zonder twijfel tot het winnende verhaal.

De tweede prijs gaat naar ‘De herhaling van april’ van Dieter Rogiers. Hier landen we in een gevangenis. Samen met het hoofdpersonage lopen we naar binnen, houden we de badge tegen het ‘zwarte oog’ en ruiken de chemische citroen. Sandra heeft vandaag een gesprek met Eva, die ze al acht jaar kent. In die tijd heeft ze Eva zien veranderen: ‘In het eerste jaar had ze nog die koortsige blik van pasgevangenen gehad; ze vrat de klok op met haar ogen, de speld in Sandra’s haren, de plastic roerstaafjes. De blik van iemand die ineens beseft dat ze een lichaam heeft, en dat dit opgesloten kan worden.’ Het zijn zulke passages die dit verhaal zijn kracht verlenen. Eva wordt binnenkort vrijgelaten en stelt Sandra voor om elkaar ‘buiten’ nog eens te zien, met betere koffie dan in de gevangenis. Maar Sandra wimpelt dat af, om op het eind te beseffen dat Eva weggaat en zij hier blijft, en dat dat iets van een vonnis heeft. 

De derde prijs is voor ‘Een uur zonlicht in de gevangenis’ van Erin Agbetor. Dit is een verhaal in brieven – brieven met een eigen toon, geschreven door bewoners ‘van dezelfde gang’. Die gang is meer een toestand dan een plek, en de correspondenten, Judoco en Penny, die elkaar hebben leren kennen in een bibliotheek. Ze wisselen van gedachten over de betekenis van schrijven en de rol van complexiteit. Er is zelfs een knipoog naar het schrijven voor een wedstrijd, en het effectbejag dat daarmee gepaard kan gaan. Maar de jury heeft zich toch vakkundig laten paaien door dit originele verhaal, dat met herlezing steeds nieuwe kanten toont en dat om die reden een terechte derde plek inneemt.

‘Hoeders van Italiaanse kattenmoeders’ van Debora Degreef krijgt de vierde prijs. Hier denkt een ik-verteller, Emilio, aan een vroege liefde. In treffende flarden volgen we hem door zijn leven, waarbij de oude liefde steeds blijft opduiken in zijn gedachten. Op het eind, via het onvermijdelijke Facebook, neemt hij weer contact met haar op. Gelukkig voor hen, maar helaas voor het verhaal, vinden de oude geliefden elkaar weer en lijken ze nog even gek op elkaar als toen. Gemis is interessant, een extatisch hervinden minder. Toch heeft dit verhaal in zijn aanloop naar de hereniging genoeg knagende nostalgie en sprekende details te bieden voor de vierde plaats.

De vijfde prijs is voor ‘Lupus’ van Otto Verdrongen. De ik-verteller in dit verhaal krijgt, als hij bij zijn oude moeder op bezoek is, altijd de aanvechting om schoon schip te maken, meldt hij met het nodige zelfinzicht en enige ironie. Dat voert hem deze keer naar de kapper in de buurt waar hij is opgegroeid. Op het eind, als hij weer thuis is bij vrouw en kinderen, blijkt de kapper wraak te hebben genomen op iets waar hij zelf al heel lang niet meer aan heeft gedacht. De vorm waarin dat gebeurt is misschien iets te bedacht, maar het verhaal valt op door zijn zintuiglijkheid en zorgvuldige opbouw, en verdient daarmee de vijfde plaats.